Allir krakkar eru í skessuleik

Allir krakkar,
allir krakkar,
eru í skessuleik.
Má ég ekki mamma,
með í leikinn þramma?
Mig langar svo,
mig langar svo,
að lyfta mér á kreik.

Þetta kunna nú allir, en kunna allir skessuleik? Flestir krakkar sem ég veit um eru í klessuleik. En svona, börnin mín, er hægt að fara í skessuleik. Og þar hafiði það. Farið nú út að leika.

Mynd: Theodor Kittelsen - Sjøtrollet, 1887

Prjónafaraldur

Nú er runnið á mig prjónaæði. Mér skilst að þessi sjúkdómur hafi lengi geysað á Íslandi (sjá mynd til vinstri) en faraldursfræðilegar rannsóknir sýna að nú er hann kominn til Providence, Rhode Island, USA. Mútta mín góða var sjúkdómsberinn, kom með fullan poka fjár, nú eða ullina af fénu réttara sagt. Ég er búin að æfa mig á húfu, vettlingum, og sokkum (sjá mynd fyrir neðan) og er loks búin að færa mig upp á skaptið og bisa nú við fyrstu lopapeysuna. Hún er að vísu í mýflugumynd, eða hér um bil, því hún er á soninn. Ég er að sjálfsögðu líka farin að nota Ravelry.com og ég hvet alla prjónóða til að skrá sig og tengja við aðra sjúklinga.

Mynd af prjónavíkingi er héðan.

Að blogga

Blogg í hnotskurn.

KEEP CALM AND CARRY ON

Ég var að búa til skemmtilegt rammahorn inni í svefnherbergi en það er ekkert í römmunum enn sem komið er. Ég sit hér og nýti þær fáu frístundir sem ég hef til að leita mér að innblæstri.

Barnið lærir prímtölurnar (héðan). 

Hugmyndahornið (nr. 1)

Þessa hugmynd að jólaskrauti mætti nýta í ýmislegt annað.

Stenslar notaðir til að lífga upp á gamla kommóðu.

Gamlar vínflöskur verða vasar. 

Pappír og "korktöflupinnar" (vá, ég man ekkert hvað svoleiðis heitir í augnablikinu) teiknibólur.

Gullfallegur rósapúði.

Myndir úr gömlu dagatali lífga upp á vegginn.

Svo er að muna eftir taupennunum.

Ítalskur dagur

Maggi bróðir kom við hjá okkur í Providence eftir vinnuferð til Dallas. Hann kom með fangið fullt af lakkrís, svo honum var tekið opnum örmum (til að taka á móti öllum lakkrísnum, enda er ég búin með birgðarnar mínar). Við eyddum deginum í Federal Hill, ítalska hverfinu í Providence. 

Maggi bauð okkur út að borða. Staðurinn var greinilega vinsæll því við þurftum að bíða endalaust lengi eftir matnum. Sem betur fer var hann góður og við fengum ókeypis bjór í sárabætur.

Ástæðan fyrir seinkun á pöntuninni okkar var að maturinn er búinn til hinum megin við götuna í þessari búð, og þar var allt brjálað að gera.

Búðin er ekki vinsæl fyrir ekki neitt, enda pakkfull af alls konar góðgæti. Ólífubarinn er ekkert slor. 

Fleira gúmmilaði var til sölu, til dæmis fann ég þetta hunang með heilli vaxköku ofan í!

Svo, af því að þetta er í Rhode Island þá mátti að sjálfsögðu kaupa pastasósu fyrrverandi borgarstjórans, en hann er ansi skrautlegur karakter og var að lokum stungið í fangelsi fyrir spillingu. Íbúum í Lil'  Rhody virðist slétt sama og dýrka Buddy og eflaust pastasósuna hans líka.

Mér var á endanum bannað að taka myndir inni í búð nr. 1 svo ég dreif mig bara í búð nr. 2. Þar fann ég þessar servíettur.

Mér finnst að þessar servíettur ættu að heita viskustykki.

Ég held að það sé 1000 sinnum skemmtilegra að borða ís með svona risaeðlusykurstrauti en án þess.

Ítölsk matvöruverslun getur varla staðið undir nafni ef kökurnar vantar!

Þessar espressóskeiðar eru algjört æði.

Við álpuðumst næst inn í búð sem skreytt var Undralandsfígúrum enda ansi undarleg.

Hvern vantar ekki svona skilti?

Því næst kíktum við í lítið sætt gallerí.

Þessi málar ný mótíf eins og gamall mestari.

Björn Leví hefur lengi dreymt um að opna súkkulaðihús (hann drekkur ekki kaffi).

Við enduðum daginn á Pastiche Fine Desserts & Café, en pastiche þýðir, merkilegt nokk,  hrærigrautur eða eftirlíking.

Úr nógu var að velja og við fórum glöð heim með hrærigrautinn okkar.

Virkt jafnrétti

Í tilefni konudagsins langar mig að vekja ykkur til umhugsunar um jafnrétti.

Ég las þessa grein eftir Andra Snæ Magnason og því miður held ég að hann hafi að mörgu leyti rétt fyrir sér. Ég tel að viðhorf til þjóðfélagshópa séu oft ómeðvituð en móti samt gjörðir okkar. Það sem við vitum ekki af er erfitt að breyta. Fólk getur sagt: "Ég vil jafnrétti" en hlustar svo ekki jafn mikið á konuna í sjónvarpinu eins og karlinn, eða gefur stráknum sínum aldrei tækifæri á að leika með dúkku. Viljum við ekki uppeldi sem ýtir undir þá hugmynd að karlmenn séu fullfærir um að annast börn?

Ég held að flestallir vilji vera fordómalausir. Ég held að flestallir vilji jafnrétti kynjanna. Ég er bara á því að þessi viðhorf mótist minna af því sem okkur langar, og mun meira af því sem við pikkum upp á lífsleiðinni án þess að pæla í því, ásamt e.t.v. einhvers konar fyrirframgefinni tilhneigingu til að eigna konum og körlum ólíka eiginleika. 

Ég held raunar að kynin SÉU ólík, ýmsar rannsóknir á öðrum spendýrum styðja það, t.d. hafa karlkyns apaungar meiri grófhreyfiþörf og atast meira hvor í öðrum. En þetta eru meðaltöl, að meðaltali eru strákar svona og stelpur hinsegin, en það þýðir ekki að hver og einn einstaklingur innan hópsins sé svona. Það þýðir heldur ekki að annað kynið sé betra en hitt. Það á að bera virðingu fyrir kvenlægum sem karllægum gildum og ýta undir að hver einstaklingur hafi val um að beina athygli sinni að hverju sem honum dettur í hug.

En aftur að grunnpælingunni: Það er ekki nóg að gefa konum og körlum jöfn tækifæri. Það er ekki einu sinni nóg að segjast vilja jafnrétti. Við þurfum að sýna það í verki. Við þurfum að leika með stelpunum okkar í tæknilegó. Við þurfum að fara með strákunum okkar í pabbó. Við þurfum að smíða kassabíl með stelpunum okkar. Við þurfum að föndra með strákunum okkar. Við þurfum að láta stelpurnar okkar skipta um ljósaperu. Við þurfum að láta stákana okkar vaska upp eftir matinn. Við þurfum að láta stelpurnar okkar slá garðinn. Við þurfum að biðja stákana okkar um að passa yngri systkini. 

Við þurfum sjálf að hafa trú á okkur og vera góðar fyrirmyndir. Ég legg til að við heitum því að að stuðla að jafnrétti í orði sem og verki og búa til nýja og jafnari framtíð fyrir börnin okkar.